Buurtbemiddeling

 In Blog, Nieuws

Buurtbemiddeling, mag ik jullie meenemen?

Hoe heeft dit toch zo uit de hand kunnen lopen?! Die vraag heb ik me de afgelopen jaren zo vaak gesteld. En nog iedere keer verbaasd het me. Volwassen mensen die elkaar te vuur en te zwaard bestrijden. De fascinatie voor het gedrag van mensen is denk ik kenmerkend voor alle buurtbemiddelaars en is zeker ook op mij van toepassing.

Ik ben eind 2015 met de Buurtbemiddeling in aanraking gekomen dankzij een ruzie tussen mijn buurman en mij. Dat is toch een hele aparte start dacht ik zo. Ik, als net afgestudeerde mediator die ruzie had met haar eigen buurman. En daar dus niet samen uit kon komen. Toch wilde ik heel graag prettig blijven wonen en belde buurtbemiddeling met het verzoek om een gesprek. Een neutrale derde is een prachtig uitgangspunt. Mijn buurman wilde helaas niet meedoen, maar ik was geraakt door het buurtbemiddelingsvirus en mocht bij de club.

We komen overal

We komen overal. Soms op plekken waar je liever niet wilt zijn, maar dat is de charme van het vak zullen we maar zeggen. Koopwoningen of huur, alles komt voorbij. De meesten erg vriendelijk, koffie, thee en even een algemeen praatje om het ijs te breken en onze werkwijze uit te leggen. Dan is het tijd om de kwestie te bespreken.

En dan gaat het los. Het begint meestal nog redelijk, maar al snel neemt de emotie de overhand. De buren met wie de kwestie speelt krijgen allerlei eigenschappen toegedicht dat je je soms afvraagt of je voor het gesprek met hen wellicht versterking in moet roepen. Door onze vragen proberen we tot de kern te komen van wat er speelt. Want vaak uit de ergernis zich ergens in, maar zit de echte irritatie heel ergens anders. Wat zit er onder dat oppervlak?

We proberen de persoon in kwestie naast de klachten die hij of zij heeft ook mee te nemen in hoe de situatie voor de ruzie was, hoe de kwestie is ontstaan, hoe het contact gewenst zou zijn en wat daar dan voor nodig is.

Ook vragen we wat zij daar zelf in bij te dragen hebben. Wat mij altijd opvalt is dat deze vraag vaak volstrekt onverwacht komt. Zij zijn zelf toch niet het probleem? Ben je gek?! De buren; die moeten we hebben! Willen wij even tegen ze zeggen dat als de buren excuses hebben aangeboden en zich gedragen naar de wensen van de klager dat het dan wel goed zal komen?

Zelfkennis

Zelfkennis blijkt iedere keer weer een groot goed. Zodra mensen ook naar hun eigen gedrag kunnen kijken en hoe dit kan overkomen op anderen heb je alles al gewonnen. Gelukkig zijn de meeste mensen hier wel toe in staat als wij de juiste vragen stellen en kunnen we samen om tafel. Excuses is soms net een brug te ver, maar er kunnen afspraken gemaakt worden. Ons slagingspercentage is gelukkig heel hoog.

Toch valt het op dat er steeds meer problematische kwesties spelen die door ons als bemiddelaars niet te begeleiden zijn. Met name psychische problematiek komen we regelmatig tegen. Is het de tijdsgeest waarin iedereen in staat wordt geacht voor zichzelf te zorgen? Wie het weet mag het zeggen.

Na afloop praten wij als bemiddelaars altijd even na. Wat ging goed, wat kan er eventueel beter. We hebben veel aan elkaar en leren iedere keer weer bij. Tijdens onze intervisieavonden is er alle ruimte voor eigen inbreng en tussentijds altijd de mogelijkheid om te sparren of gewoon even je verhaal kwijt te kunnen. En dan groei je naar elkaar toe. We hebben een hele fijne club mensen met allerlei achtergronden.

Dankbaar

Ik ben mijn buurman dankbaar dat wij toen ruzie hebben gekregen. Zonder hem was ik nooit bij buurtbemiddeling terechtgekomen. En voor wie er nieuwsgierig naar is: ons geschil nooit helemaal uitgesproken, dat was een brug te ver. We hebben wel een respectvolle buurrelatie ontwikkeld. En een lekkere dichte heg doet ook wonderen. Niks menselijks is een buurtbemiddelaar tenslotte vreemd.

Ben jij na het lezen nu ook nieuwsgierig naar wat buurtbemiddeling voor jou kan betekenen? Neem dan contact op met je regionale buurtbemiddelaar.

Recent Posts

Laat een bericht achter